Dünyayı talan etmekle yetinmeyip “vekalet savaşlarıyla” ölüm saçıp kana doymayan açgözlü emperyalist barbarlık, kârlarına kâr katmak için doğayı tahrip ederek tüm yaşamı felaketlerin eşiğine getirmekten geri durmamıştır. Emperyalist dünya sistemi mali krizler girdabından çıkamamakta, krizlerinin faturasını yoksul dünya halklarına yüklemektedir. Krizlerini ve aralarındaki pazar çatışmasını geri ülkelere havale etmekte, buralarda süreklilik kazanan ya da kronik savaşlara dönüşen “vekalet savaşlarıyla” halkları ve mazlum ulusları birbirine kırdırmaktadır. Yeni pazar ihtiyacına bağlı olarak giriştikleri pazar dalaşı, bölgesel dizayn saldırganlıkları eşliğinde işgal-ilhak ve uluslararası hukuku ayaklar altına alan haydutluklara sahne olmaktadır… Gözü doymayan ABD emperyalizmi, İsrail Siyonist devletini de kullanarak Filistin/Gazze ve Lübnan’ı kıyımlardan geçirmekle birlikte, kah o ülkeye kah bu ülkeye saldırmakta, “önce Amerika” doktriniyle birçok ülkeyi hedefleyerek (ve Venezüella baskınından sonra İran’a karşı başlattığı savaşla) kaosu derinleştirmektedir. Bahis konusu dünya kaosu, taşları döşene döşene yakınlaşan ve bir felakette olan 3. Dünya Savaşı’ndan başkası değildir… Aktüel tehlike olan dünya savaşı tehdidini diri tutarak, tüm dünya ülkelerinin önünü görmeme belirsizliği ve patlaması olası savaşa hazırlanma temelinde içe kapanma ve içe dönük korumacı milli politikalara ağırlık vermesine, bu zeminde faşistleşme eğilimi ya da sağ potansiyelin gelişmesini koşullamaktadır…
Özcesi, dünya, emperyalist yeni pazar paylaşımı ihtiyacı ve dünya hegemonyası uğruna verilen çatışmaya bağlı olarak büyük savaşa doğru itilmekte, 3. paylaşım savaşına ilerlemektedir. Emperyalist paylaşım savaşı, sıradan bir tehdit ve tehlike olarak telakki edilemez. Bilakis dünyanın rutin dışı bir dönemi olarak, doğa ve insan kıyımıyla büyük felaket ve tehlikeyi ifade eden ve mutlaka sakınılması veya önlenmesi gereken korkunç bir saldırganlıktır. Yani, dünya savaşı olasılığı sıradan bir süreç değil, özgün ve asla kayıtsız kalınamaz bir tehlikedir. Dolayısıyla devrimci görevler bakımından da alelade bir durum ve süreç değil, devrimci görevleri biçimlendiren bir süreçtir. Devrimci hareketin gözden kaçırmaması gereken şey, olağan koşullardan geçmediğimiz, tersine dünya savaşı tehlikesi/tehdidi altında son derece hassas bir dönemden geçtiğimiz gerçeğidir…
Yaşanacak savaşın, “eski savaşlar gibi olmayacak” öngörüsüyle telakki edilmesi bir doğruyu ifade etse de teknolojik gelişmelere paralel biçimlenecek teknolojik savaş biçimi de dünya halklarına ağır acılar yaşatıp ağır faturalar yüklemekle birlikte, büyük insan kıyımıyla felaketlerin yaşanmasına yol açacaktır…
Bu tablodaki madalyonun diğer yüzünde ise, tasfiyeci süreç tarifiyle telakki ettiğimiz ve içi yüzlerce negatif olgu, emare ve ters orantılı gelişmeyle doldurulan özü karşı-devrimci ideolojik-siyasi cereyanın nüfuzu görülmektedir. Bu tablonun içinde, emek dünyasının örgütsüzlük ya da örgüt/örgütlenme sorunu, devrimci sınıf örgütlerinin sayısal ve siyasi portrede muzdarip olduğu daralma ve marjinalleşme sorunu, aynı çerçevede devrimci hareketin tüm iyi niyet ve çabasına karşın, politik-pratik müdahale ve mücadele kabiliyetini ciddi biçimde yitirmiş olması sorunu, devrimci örgütlerin komik rakamlarla varlıklarını sürdürme seviyesine geri düşme sorunu, komünist hareketten bağımsız olmayan devrimci hareketin ideolojik-siyasi kırılma ve erozyona maruz kalma sorunu ve nihayetinde Uluslararası Komünist Hareketin alabildiğine zayıflayıp güçsüzleşmesi, enternasyonalist örgüt/örgütlenmede güdük kalma sorunu gibi bir dizi ciddi ve ağır sorun yer almaktadır… Bir taraftan (kitlesel direniş ve hareketlerin doğrulamasıyla) devrimci hareketin gelişmesine uygun koşulların yükseliş eğilimine girdiği ve devrimci durumun objektif şartlarının uygun olduğu, diğer taraftan devrimin öncü-önder güçlerinin örgütsel-siyasi yetersizliği zemininde biçimlenen devrimin sübjektif şartlarının cılız olduğu dengesiz bir siyasi süreç yaşanmaktadır… Dünya çapında geçerli olan bu durum ve siyasi şartlar, tek tek ülkeler için de istisnasız biçimde geçerlidir. Teknoloji tekellerinin öne çıktığı çok uluslu tekellerin küresel egemenliği zemininde çok daha derin bağlarla iç içe geçmiş dünya ekonomileri gerçeği ve bu tekellerin tüm dünya parçalarına nüfuz eden egemenliği, dünya sathındaki her gelişmeyi etkilenme bağlamında tek tek parçalara (hem iktisadi olarak ve hem de siyasi olarak) taşımakta veya yansıtmaktadır…
“Önce Parti” Çarpıklığından “Önce Devrim” Bilincine…
Yetersiz de olsa yukarıda ortaya koymaya çalıştığımız tablo; 1-Emperyalist barbarlığın dünyayı sürüklediği kaos ve felaketlere, bu bağlamda dünya proletaryası ve halklarına yüklediği büyük acı ve kıyımlara işaret ederek; a)-kabul edilemez emperyalist dünya sistemi ya da dünya gericiliğine karşı mücadele görevlerine dikkat çekmek, b)-dünyayı değiştirme eyleminde bulunan komünistlerin mevcut dünya şartları karşısında alacağı ve alması gereken siyasal pozisyonu, öne çıkan aktüel görevler bağlamında yeniden açığa çıkarmayı, 2-Komünist ve devrimci hareketin maruz kaldığı tasfiyeci saldırı karşısında yaşadığı köklü sorunların altını çizerek; aa)-Devrimci (Komünist) hareketin içinde bulunduğu marjinalleşme, tıkanma ve daralma döngüsünü ya da yaşadığı deformasyon ve erozyon durumunu tersine çevirmeyi, bb)-Komünist/devrimci hareket aleyhine yaşanan negatif sonuçların ters yüz edilmesinin seçici görevlerin yerine getirilmesiyle tamamen olanaklı, kesinlikle mümkün olduğunu anlatmayı amaç edinmektedir…
Kısacası, devrimci hareket olarak genel ve özel şartlar bakımından yaşadığımız ya da karşı karşıya kaldığımız ve bizleri daima geriye itip günbegün kemirerek zayıflatan tasfiyecilik gerçekliği ile büyük kaos ve felaketi koşullayan emperyalist gericiliğin ölümcül saldırganlıkla tehdit oluşturan vahşi gerçekliği, bizlere yaşamsal sorumluluklar yüklerken, es geçilemez ivedi görevler yürütmemizi koşullayıp büyük resme bakarak görevler almamızı şart koşmaktadır. Asla ve asla sıradan bir süreçten geçmiyoruz, asla ve asla olağan koşullarda bulunmuyoruz. Bilakis, dünya savaşı çanlarının çaldığı ve devrimci hareketin tasfiyeciliğin kollarına esir düştüğü ender şartlardan geçiyoruz… Bundandır ki bugün, görevlerimizi içinde bulunduğumuz durumdan hareketle tarif etmek zorundayız. Ve yine bugün, dar grup çıkarları anlamında olmak kaydıyla, “önce kendi sorunlarımı çözerim” deme lüksümüz yoktur. Tek tek parti/örgüt çıkarları devrimin çıkarlarına tercih edilemez. Halkın çıkarları partinin çıkarları karşısında daha üstün ve esastır. Tek tek partilerin çıkarları son tahlilde ve esasta devrimde temsil edilebilirler. Devrimin çıkarları dışında biçimlenen parti çıkarları yoktur, varsa burjuvadır. Özellikle bugünkü şartlarda, dar parti çıkarları temelinde bir parti ne kadar güçlenirse güçlensin, bu güç sınırlıdır. Devrim ve devrimci hareket gelişmeden gerekli devrimci şartlar ve tek tek partilerin gelişmesini olanaklı kılan şartlar sağlanamaz. Bütün devrimci parti-örgütlerin zayıf olduğu ve güçlenme koşulları bulmadığı şartlarda tek bir partinin sınırsızca güçlenmesi tasavvur edilemez. Sınırlı bir gelişme ise kalıcı olmayıp devrim ve devrimci hareketin sorununu çözmeye yetmez. Bunun tersini düşünmek ve tüm devrimci harekete, tasfiyeciliğe vb. vs. rağmen sınırsızca gelişeceğini sanmak gerçek dışı boş bir düştür. Devrimci dinamikler ne kadar fazla ve ne kadar örgütlü ise devrimci hareketin gelişmesi o kadar olanaklı, mümkündür…
Devrimci hareketin sorunu bütün parçalarını içerir, kimseyi muaf tutmaz ve istisnasız olarak her parçayı aynı kuvvetle sarıp sarmalar, sarsıp savurur, daraltıp tasfiye eder. Kuşatan genel gericiliğe karşı bireysel mücadele ne kadar kifayetsiz ise, devrimci hareketi sarmalayan tasfiyecilik ve kemiren genel atmosfere karşı bugünkü tek örgütlerin mücadele etmesi de bir o kadar kifayetsizdir. Örgütlü mücadele zorunluluğu, bugün örgütlerin örgütlü mücadele zorunluluğuna veya örgütlerden teşekkül örgütlü mücadeleye dönüşmüştür. Komünist/devrimci hareketin bu bilinçle hareket etmesi ve öncelikleri iyi tayin etmesi hayati önemdedir…
Çünkü, komünistler emperyalizme emanet mevcut dünya durumuna, dünyanın ilerlediği büyük savaş (3. Dünya Savaşı) tehdidine kayıtsız kalamazlar. Dahası bu durum karşısında dar sorunlarına gömülüp büyük tehdit ve tehlikeyi ıskalayacak siyasi yönelimi benimseyemezler, bu bir. İki; örgütlü devrimci hareketi varlık-yokluk noktasına süren tasfiyeci saldırıya karşı da kayıtsız kalamaz. Dahası bu tehdit ve tehlikeye ve somutta yaşanan tasfiyecilik gerçekliğine karşı öne çıkan görevlerden kaçamazlar. Nihayetinde bugüne özgü görevler bu iki çerçevede biçimlenmek durumundadır…
Görevleri Saptarken…
Görevleri saptarken, örgütlü devrimci hareketin içinde bulunduğu örgütsel-siyasi durum ve buna karşın devrimin veya devrimci mücadelenin mevcut ihtiyaçları belirleyici temeldir; temel alınmak durumundadır. Bu durum ve ihtiyaçlar nedir? Durum şu; istisnalar hariç örgütlü devrimci hareketin tüm bileşenleri tasfiyeciliğin tersyüz edilmesi ve mücadelenin uygulama pratiğinde temsil edilerek büyütülmesi görevlerinde kendi başına yeterli olmadıklarını büyük bir samimiyetle ifade etmektedirler. Realite de içtenlikle ifade edilen gibidir. Zira tasfiyeci süreç örgütlü devrimci hareketi örgütsel güçler bağlamında kemirip zayıflatmış, daha derin sorunlarla tanıştırmıştır…
Tam da bu zeminde, bir; dünya savaşı tehlikesi, iki; tasfiyeci saldırı tehdidi, üç; devrimci hareketin içinde bulunduğu ve tek tek parçalarının içtenlikle kabul ettiği yetmezlik/yetersizlik durumundan hareketle, bu üç segmentli tablo karşısında devrimci hareket; ‘‘önce parti”, ‘‘önce ben” yaklaşımını terk ederek, ‘‘önce dünya savaşı ve tasfiyeci saldırı tehdidini savuşturma” şiarına sarılmalı, tek tek parti/örgütleri değil, devrimci hareketi/devrimi (ve stratejik hedef olarak yoksul dünya halklarını) kurtarma perspektifini öncelmelidir…
O halde görevler münakaşa edilirken ilk görev, tasfiyeci saldırının püskürtülerek devrimci hareketin etkin hale getirilerek geliştirilmesi ve dünya savaşı tehdidinin ortadan kaldırılması ve/veya ortadan kaldırılması için gerekli şartların oluşturulmasını ihtiva etmelidir. Bu anlamda, komünist, devrimci ve demokratik niteliklerde olmak üzere, farklı muhtevalarda birlik biçimlerinin örgütlenerek gerçekleştirilmesi elzemdir. Dolayısıyla, 1-Komünist ve devrimci enternasyonalin ciddi niteliklerde tesis edilmesi hayati önem taşır. 2-Evrensel ve bölgesel düzeyde anti-emperyalist, anti-faşist ve savaş karşıtı mücadele birliklerinin kurulması ertelenemez görevlerden biridir. 3-Tek tek parçalarda komünist güçlerin birliğinin ve birlik biçimlerinin pratikleştirilmesi yaşamsal değerdeki görevlerdendir. Bu kapsamda, parçalarda devrimci mücadele platformları ve birliklerinin (eylem-güç birliklerinin vb.) örgütlenerek hayata geçirilmesi de ertelenemez ihtiyaçlardandır… Ortak mücadele örgütleri, mücadele platform ve kuvvetlerinin oluşturulması, özellikle içinden geçilen şartlar bakımından bir zorunluluktur. Ortak mücadele platformları ve birlikler perspektifinin öncelikli görev olarak ele alınması ideolojik-siyasi tercihimizden ziyade, örgütsel-siyasi durum ve nesnel şartların ürünüdür…
Kuşkusuz ki ortak mücadele platformları, eylem ve güç birlikleri vb. çerçevesindeki bu birlik biçimleri müşterek görev ve ilkeler ekseninde gerçekleştirilir, gerçekleştirilmelidir. Ortak müştereklerde buluşan devrimci hareket güçlerinin sağlayacağı birlik biçimleri elbette tek tek parti-örgütlerin siyasette esneklik uygulamasıyla mümkün olurlar. Her parti-örgüt ortak çıkarlarda biçimlenen birleşik mücadele platformlarının sağlanmasında belli ödünler vermek ve esnek davranmak durumundadır. Birleştirici harç, ortak çıkar, müşterek görev ve ilkelerdir. Bu zeminde hayat hakkı bulacak birlik biçimleri ya da birleşik mücadele platformlarının kurulması, tek tek parti-örgütlerin ideolojik-siyasi perspektiflerinden daha geri düzlemde diğer güçlerle ortak görevler müşterekinde buluşması ve dolayısıyla siyasette esnek ve hatta ödünkar davranmasıyla mümkündür. Kendi parti çıkarlarının dayatılması ise müşterek görev ve ilkelerde biçimlenecek bu birlik biçimlerinin fiilen yadsınması anlamına gelir…
Bütün bu süreç işletilirken, elzem olan husus şudur; parti ve örgütlerin dar grup çıkarlarından ziyade, tasfiyeci saldırı ve savaş tehdidine karşı direnç oluşturma ihtiyacına bağlı olarak, devrimin genel çıkarlarını ve sürecin ihtiyaçlarını öne alarak devrimci hareketi geliştirme ve devrimci hareket ihtiyaçlarını karşılama esasına dayanmalıdır.
Hiç şüphesiz ki ve tabii ki partilerin çıkarlarıyla devrimin çıkarları birbirinden bağımsız değil, bilakis iç içedir, bağlıdır. Dolayısıyla esasta parti çıkarları ile devrim çıkarlarının karşı karşıya koyulması esasen yanlıştır. Fakat bazı durumlarda, parti ile devrimin/halkın çıkarları çelişebilir. İşte bu durumda parti çıkarları değil, halkın/devrimin çıkarları esas alınır, alınmalıdır. Bugün, tek tek partilerin siyasi-örgütsel yaşamlarını sürdürmek veya sürdürebilmek için, devrimin gelişmesine veya genel devrimci hareketin karşı karşıya olduğu tasfiyecilik saldırısını püskürterek kendisine alan açmasına ve gelişmesine ihtiyaç vardır. Devrimci hareket üstündeki tasfiyeci saldırıyı defedemezse devrimci partilerin gelişme koşullarını yakalaması son derece zor ve hatta olanaksızdır. Hemen her parti-örgütün tasfiyeciliğin pençesinde bocalaması bu gerçekliğin bir kanıtıdır. Tek tek partiler kendi başına gelişemiyor, tasfiyeciliği öteleyerek-defederek yolunu açamıyor, ilerleyemiyor. O halde, devrimci hareketin ortak irade göstermesi en rasyonel yoldur. Yani, tek tek parti-örgütlerin kendi dar sorunlarına boğularak kısır döngü içinde dönüp durma yerine, devrimci hareketin ortak ilerleyişini esas alması daha akıllıca olanıdır. Bu, dar parti çıkarları yerine, genel devrimci hareket çıkarları zaviyesinden hareket etmeyi doğrular. Ve tabii ki bu durum parti çıkarları ve çalışmalarını ötelemek anlamına gelmez. Aksine partinin çıkarlarıyla devrimci hareketin çıkarları özünde aynı ve birbirine bağlıdır. Bu birlik biçimlerinin öneminin elzem olduğunu gösterir…
Mesele, yaşanan müzmin sorunun nasıl kavrandığı ve içinde bulunulan durumun hangi bilinç ve siyasetle düze çıkarılacağı meselesidir. Mesele devrimin geliştirilmesidir. Tasfiyeciliğin yenilmesidir. Emperyalist savaş tehdidinin püskürtülmesidir. Bunlar devrimci cephenin örgütsel pratik zemininde geliştirilerek pekiştirilmesi görevini önümüze koyar. Birliklere adeta alerji olanlar, objektif olarak devrimi basit görenler veya devrim kavrayışı sorunlu olanlardır. Sağlam birlik bilinci olmayanların sağlam devrim anlayışı da olamaz…






